Zastosowanie szkła w stomatologii w prezentowanej przez nas formie jest całkowicie nowe, dlatego przywiązujemy szczególnie dużą wagę do przekazania technologii. Podparcia szklane można otrzymać w formie gotowych półproduktów (ryc. 16). Podparcie szklane mocuje się zgodnie z jego wielkością ("S" = mały, "L" = duży) w tzw. narzędziu mocującym. Płomień topienia ustawia się tak, żeby temperatura topnienia wynosiła od ok. 1560 do 1600°C. Trzeba zwracać uwagę, żeby płomień nie był za mocny, ponieważ szkło może stać się lepkie. Podczas zmiękczania szkła nie wolno go dalej podgrzewać, gdy straci kontury, ponieważ łatwo może stopnieć, co powoduje utratę wytrzymałości i porowatość. Zmiękczone szkło dociska się potem ze zwiększoną siłą (ok. 0,8 N) na modelu wtórnym.

Następnie uwalnia się naprężenia z podparcia szklanego, żeby nie powodowały one problemów podczas opracowywania lub potem w jamie ustnej. W tym celu umieszcza się gorące szklane podparcie na podkładzie z waty ceramicznej, i nim przykrywa. Trzeba odczekać, aż szkło schłodzi się do temperatury poniżej 450°C. Po schłodzeniu można przystąpić do szlifowania szkła przy użyciu narzędzia z diamentową końcówką przy prędkości obrotowej ok. od 10 000 do 15 000 obr./min. W tym etapie pracy trzeba zwracać uwagę, żeby prędkość obrotowa narzędzia użytego do opracowania nie była za wysoka i żeby za mocno nie dociskać narzędzia do podparcia szklanego. Na skutek tarcia i podwyższonej temperatury w szkle mogą powstać rysy grubości włosa i podparcie może pękać.
Po dopasowaniu zgodnie z antagonistami i zębami filarowymi sprawdza się podparcie szklane na modelu. Jeśli w dotychczasowych etapach pracy wystąpiły niedokładności, podparcie szklane nie będzie przylegać do siodła na modelu gipsowym.
Po sprawdzeniu położenia na modelu zanurza się podparcie szklane w wosku i modeluje się część licową korony. Po wykonaniu czapeczki woskowej mocuje się podparcie szklane przy użyciu wosku przyszyjkowego na modelu. Jeśli gorący wosk przepływa pod podparciem szklanym, trzeba poprawić pracę. Jeśli wszystko jest w porządku, można kontynuować pracę: w tradycyjny sposób modeluje się most, przy czym trzeba zwracać uwagę, żeby od strony dystalnej powierzchni ostatniego zęba filarowego wymodelować podbudowę mostu o 20% grubiej, w celu wzmocnienia licowania. Gdy podbudowa mostu jest gotowa, można go licować.

Faza 1

• zbadać pacjenta wewnątrz i zewnątrzustnie
• zbadać strukturę i ruchomość wyrostka zębodołowego
• wykonać zdjęcie rtg
• przedstawić pacjentowi system ZX-27 i inne terapeutyczne rozwiązania jego problemu
• przeanalizować zdjęcie rtg
• opracować plan terapeutyczny w porozumieniu z pacjentem

Faza 2

• oszlifować twarde tkanki zęba pod wybrane uzupełnienia protetyczne (metalowe, ceramiczne, akrylowe, itp)
• pobrać wyciski metodą dwu lub jednowarstwową
• zawsze pobierać wyciski całego pola protetycznego, a nie tylko jego części!
• wycisk przeciwstawny pobrać masą alginatową
• pobrać rejestrat zwarcia używając wosku lub innego materiału
• jeżeli brak jest stref podparcia to należy ustalić położenie żuchwy względem szczęki za pomocą wzorników zwarciowych

Faza 3

• sprawdzić metalową konstrukcję z luźno umieszczonymi szklanymi podparciami by znaleźć właściwe ich położenie
• Uwaga! Nie cementować poparć! Zwilżyć podparcia i konstrukcję tylko wodą
• umieścić podparcia w ich właściwej pozycji (wcześniej technik oznaczy stronę wargową lub policzkową szklanego podparcia zaznaczając rowek)
• zwilżone szklane podparcia będą się trzymały w strukturze przez ich własną adhezję
• kiedy testujemy strukturę, patrzymy aby struktura przylegała dokładnie do wyrostka zębodołowego w momencie dopasowywania do zębów filarowych pacjenta. Kiedy struktura jest obniżona w punkcie szklanego podparcia, będzie nieznacznie anemizować błonę śluzową

Faza 4

• sprawdzić podparcia w wykonanym moście w ten sam sposób jak testując strukturę w fazie III bez cementowania
• jeśli przygotowane uzupełnienie spełnia wszystkie wymogi protetyczne, zacząć cementowanie gotowych podparć w gotowym moście
• zdjąć most z modelu tak, żeby podparcia pozostały w ich właściwych miejscach na modelu
• zaaplikować wymieszany cement, najlepiej fosforanowy o gęstej konsystencji, w miejsce szklanych podparć w moście
• umieścić z powrotem most na modelu i szklanych podparciach, które są na modelu w ich właściwych miejscach. Umożliwi to znalezienie właściwej pozycji szklanych podparć w moście. Pozycja ta jest zafiksowana i zakończona najpierw przez dociskanie mostu razem ze szklanymi podparciami do ich właściwych miejsc wewnątrz jamy ustnej, a potem przez uciskanie mostu w miejscach własnych zębów filarowych pacjenta.
  Uwaga! Nie pozwolić pacjentowi zagryzać przez wałeczki dentystyczne!
• Po zacementowaniu szklanych podparć sprawdzić most w ustach czy spełnia on wszystkie wymogi protetyczne (Ważne jest, by wszystkie szklane podparcia dokładnie pasowały do błony śluzowej wyrostka zębodołowego. Kiedy most jest obciążony w punktach podparć, powinny one delikatnie anemizować śluzówkę). Po tym etapie można zacząć cementowanie.

Faza 5

• sprawdzić uzupełnienie protetyczne po tygodniu, po trzech miesiącach, po każdym półroczu. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów nakazać pacjentowi natychmiastową wizytę u lekarza stomatologa
• pacjent może odczuwać delikatny nacisk na dziąsło wokół podparć przez około 3 do 5 dni
• należy poinformować pacjenta o sposobach utrzymywania higieny jamy ustnej i uzupełnienia protetycznego: nitka superfloss, szczoteczka interdental, stosowanie irigacji wodnej itp.
• wykonać sprawdzający pantomogram po jednym roku od założenia uzupełnienia protetycznego